Het was een veelbewogen fietsweekend. Fiets vierde het 40-jarige bestaan met een geweldig fietsfeestje in Lochem. Annemiek is Annemiek, won de regenboogtrui met gebroken ellenboog en Remco liet weer eens zien dat hij ‘een speciale’ is. Een voorschot op het WK 2023; graag een afgelegen villa voor TeamNL. Zelf mocht ik voor de derde keer aan de start staan van Riderman in Bad Dürrheim. Misschien de mooiste etappekoers voor fietsers met enige ambitie, en ook deze editie was er één om in te lijsten.

Dag 1, tijdritellende

Het is inmiddels een beproefd recept dat ze Riderman aftrappen met een tijdrit. Net als vorig jaar schijnt de zon uitbundig en is het voor ons groepje van vijf (Joost, Geert-Willem, Pascal, Mark en Herman) aangenaam warmfietsen op weg naar het gemeentehuis van Bad Dürrheim. Daar is een professioneel start- en finishplein opgetuigd waar je steeds start en finisht. De tijdrit vertrekt zelfs vanaf een officieel podium. Je wordt vastgehouden om vervolgens na vijf tellen los te mogen gaan op de 16 kilometer ellende die voor je ligt. Het verschil tussen de deelnemers liegt er niet om. Snelle vrouwen en mannen op tijdritfietsen die volle bak het heuvelachtige parcours bedwingen en deelnemers die stukgaan op hun racefiets zonder tijdritstuur of snelpak. Dit geeft direct de charme aan van Riderman, iedereen kan meedoen ongeacht je niveau. Zelf vind ik het ellendig zo’n korte tijdrit. Ik vind het lastig om mijn hartslag onder controle te houden tijdens een korte inspanning. Het lukt deze keer wel om mij niet op te blazen en gecontroleerd mijn tijdrit af te werken. Natuurlijk is zo’n tijdrit geen lolletje maar de benen voelen ok en zien uit naar etappe 2.

Dag 2, lang leve muscle balm

Op zaterdag is etappe 2 van 125 kilometer en 2000 hoogtemeters. We mogen ons vandaag wapenen tegen de regen, kou en wind. Dit is een kleine domper op de feestvreugde en maakt de mentale uitdaging groter. Vooral wat doe je wel of niet aan is een goed gespreksonderwerp. Winstopper of ‘Gabba’, beenstukken ja of nee. Uiteindelijk wordt het een windstopper, dik ondershirt, maar geen beenstukken. Dankzij Pascal smeren we onze benen in met muscle balm. Dit wondergoedje garandeert echt warme benen. Waar ik eerst nog sceptisch was ben ik nu groot fan. Om 12 uur klinkt het startschot en wordt er vanuit Bad Dürrheim volle bak gereden naar de eerste serieuze klim. Er ontstaan direct verschillende pelotonnetjes die elkaar vinden en koersen van klim naar klim. Het Zwarte Woud is een geweldig uitdagend fietsgebied. Korte, venijnige klimmetjes wisselen zich af met lange lopers. Om vervolgens de benen te ontzien in de goedlopende afdalingen met ‘Duits’ asfalt, of te wel superwegen. Je merkt aan alles dat Riderman fantastisch is georganiseerd. Je beleeft het koersen als een prof. Onderweg komen volgauto’s, motoren met drinkbussen en materiaalwagens je voorbij en zijn bovendien alle wegen afgesloten. Dit geeft een veilig gevoel, mede dankzij de vele lokale vrijwilligers en de steun van politie en brandweer. Het summum vind ik de bidons die aangereikt worden en het geluid van de helikopter die zorgt voor de live stream thuis; hoe prof wil je het hebben! Na iets meer dan 3,5 uur zijn we alle vijf de finish gepasseerd. Vermoeid en tevreden fietsen we nog wat kilometers uit. Het wordt tijd voor een goed bord pasta en vroeg op bed. Op naar etappe 3!