Het Spaanse Berria was tot voor kort vooral actief in eigen land, maar is nu ook in Nederland verkrijgbaar. Aan Léon van Bon de eer om de Berria Belador te testen.

In feite heeft Berria maar één type racefiets, en dat is de fiets die ik deze maand test: de Belador. Het frame komt wel in twee versies: standaard en extra licht. Ik krijg het standaardmodel mee. De fiets heeft mooie lijnen en een opvallende staande achtervork. De golvende, ranke buizen van die vork moeten voor comfort zorgen. De rest oogt strak en netjes afgewerkt. De rubber afdekdopjes op de voorvork vind ik jammer, vooral omdat de fiets er voor de rest zo piekfijn in orde uitziet. Zoals bij de meeste moderne fietsen lopen ook hier de kabels netjes door het frame. De balhoofdbuis is 15,7 centimeter in maat M. Dat is behoorlijk lang, zeker als je nagaat dat je er nog een centimeter bij moet optellen voor de spacer die nodig is om de kabels te begeleiden. Of dat een probleem is, hangt af van waar Berria de fiets wil positioneren in de markt. Ik zie hem in ieder geval niet als een hardcore racer. Het is vooral een mooie snelle fiets voor mensen die niet al te diep willen zitten. Als ik zelf dieper zou willen zitten, kan ik met mijn 1,76 meter eventueel nog voor een S kiezen.

De afmontage is prima in orde. SRAM Rival eTap AXS met schijfremmen is een mooie groep: schakelt goed en ziet er top uit. Met de Quarq-powermeter op de crank kun je je eigen prestaties nauwkeurig in de gaten houden. De cockpit, met een robuuste stuurpen en aerostuur (beide van Avanforce), ziet er luxe en modern uit, net als het Selle Italia-zadel. En dan zitten er ook nog dikke Leeze-wielen onder. Dit merk uit het Duitse Münster is nieuw voor mij, maar de prijs kwaliteitverhouding schijnt prima te zijn. Onze collega’s van het Duitse tijdschrift Tour riepen deze CC 50 Disc-wielen al eens uit tot winnaar in een test van carbon aerowielen tot 1250 euro. Heel benieuwd dus of ze bevallen.

Berria Bellador

De man die alles kan

Berria is gevestigd in Villarrobledo (Albacete), maar de eigenaren Jose en David Vitoria groeiden op in Zwitserland, aan de grens met Italië. Fietsen heeft altijd een grote rol gespeeld in het leven van de familie Vitoria. Volgens de overlevering fietste grootvader tijdens de Spaanse Burgeroorlog met tachtig kilo aan olijfolie op de fiets over lange onverharde wegen. Beide broers werden al vroeg gegrepen door de wielersport. David was beroepsrenner bij onder meer Phonak en reed de Ronde van Spanje. Na zijn carrière verhuisde hij met zijn broer terug naar Albacete, waar de wortels van de familie liggen. Daar begonnen de twee hun eigen fietsenmerk, die de bijnaam draagt van vader Jose. Toen die als jonge vent aan het trainen was op een onverharde weg, werd hij ingehaald door een Barrientos-truck. Jose Sr. sprintte naar de truck toe om uit de wind te zitten. Sindsdien noemden zijn vrienden en dorpsgenoten hem Berria: de man die alles kan.

Leuke bijkomstigheid is dat berria in het Baskisch ‘nieuw’ betekent. Dat leek de broers wel toepasselijk, want innovatie is iets dat ze boven alles nastreven. Een ander belangrijk speerpunt is flexibiliteit. Het Iris-programma biedt je bijvoorbeeld de mogelijkheid om zelf een kleur of kleurcombinatie te kiezen – en ik moet zeggen: er zitten mooie bij. De lakkeuze is in de prijs inbegrepen. Een ander belangrijk pluspunt is dat Berria ook nu nog gewoon fietsen kan uitzenden, waar andere merken te maken hebben met lange levertijden.

Berria Bellador
Review Berria for Fiets

Photo’s By Leon van Bon

Afgeschut en afgedroogd

Hoog tijd om een stukje te gaan fietsen. De fiets is al netjes afgesteld. Ik hoef maar een paar dingetjes bij te stellen en ik kan al op pad. Ik had het stuur persoonlijk dus liever iets lager gehad, maar voor de rest is het een plaatje en voelt-ie gelijk eigen. Het is stormachtig vandaag, en met die hoge velgen moet ik natuurlijk wel voorzichtig zijn. Ik besluit daarom mijn eerste rit een paar dagen uit te stellen. Als het dan eindelijk zo ver is, trek ik de Limburgse heuvels in. Het waait nog steeds hard, maar ik durf het wel aan. De fiets stuurt lekker en voelt comfortabel aan. Ook de wielen maken een goede eerste indruk. Als ik doorduw op de Bemelerberg, werkt de Berria goed mee. Het is geen keihard racemonster, wel een perfecte fiets om flinke stukken lekker mee door te rijden. De draadloze Rival-groep schakelt als een zonnetje. En mocht ik nog iemand moeten overtuigen om schijfremmen te nemen: altijd doen. Het remt simpelweg een stuk beter dan velgremmen, zeker als je ergens met hoge snelheid naar beneden knalt.

Met de handen onderin de beugel stuur ik eenvoudig door de bochten. De fiets voelt stijf en robuust. De powermeter motiveert me om mijn wattage gelijk te houden als het volgende klimmetje opdoemt. Het nadeel van het apparaat is dat ik hem regelmatig raak met mijn hiel. Mijn rechtervoet staat al sinds dat ik mij heugen kan iets naar binnen. Normaal raak ik de crank net niet, nu dus wel. Als je voeten gewoon recht staan, zou je hier in ieder geval geen last van moeten hebben. Tijdens een stuk met flinke tegenwind word ik ingehaald door een collega-fietser. Perfecte timing. Ik kruip in zijn wiel en besluit hem te volgen waar hij ook heen gaat. Hij slaat linksaf naar de Sibbergrubbe, dus ik ook. Niet zo’n heel lastige klim, dus ik heb hoop hem te kunnen volgen. Maar hij oogt fit en langzaam lopen mijn benen vol. Hij kijkt achterom, lacht van onder zijn snor, schakelt bij… en weg is-ie. Ik ontplof en kruip naar boven, terwijl ik mezelf moed in praat: het is winter, de vorm komt nog wel.